Łąkarstwo

Na podstawie obszernych studiów Tołwińska stwierdziła, że trawą najdłużej utrzymującą się w runi łąkowej jest wiechlina łąkowa. Obok niej dużą długotrwałością odznaczały się; kostrzewa łąkowa, wyczyniec łąkowy, kupkówka pospolita i kostrzewa czerwona. Wysiewane dotychczas odmiany tymotki wykazały raczej niski stopień trwałości. Rośliny motylkowate utrzymują się na łąkach w ilościach zbliżonych do składu mieszanki tylko przez pierwsze dwa lata po siewie, po czym bardzo szybko wypadają z runi, zwłaszcza przy użytkowaniu wyłącznie kośnym. W mieszankach badanych przez Ostrowskiego motylkowate utrzymywały się w runi nie dłużej niż trzy lata, przy czym najtrwalsza była koniczyna biała. O przemożnym wpływie zastosowanego sposobu użytkowania na skład florystyczny nowego zasiewu świadczą badania Mataszewskiego, Mikołajczaka i Skolimowskiego. Okazuje się, że z tej samej mieszanki, w zależności od tego jak będzie użytkowana, mogą powstać różnego typu zbiorowiska roślinne. Natomiast identyczny sposób użytkowania różnych mieszanek prowadzi do wyrównania ich składu i wytworzenia całkowicie podobnych do siebie zbiorowisk trawiastych.